Fast Foward

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 04, 2013


Σκέφτομαι πως να ξεκινήσω, απούσα σχεδόν 5 μήνες πια. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι πόσο μου έχει λείψει να γράφω. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα γράψω μετά από τόσο καιρό και θα είμαι άρρωστη, με φοβερό πονόλαιμο και πονοκέφαλο, ολίγον πυρετουλη και παρέα με χαρτομάντιλα και τσάι. Το φανταζόμουν διαφορετικά (ΜΕΓΑΛΗ φαντασία), να είμαι χαλαρή, με το καφεδάκι μου και τα παιδιά να λείπουν (να είναι καλά οι παππούδες). Σε αυτό πέσαμε μέσα, λείπουν άλλα επειδή εγώ είμαι με ίωση και δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Πάει λοιπόν η φαντασίωση μου περί χαλαρότητας...



Μέσα σε αυτούς τους 5 μήνες έγιναν πολλά. Καταρχήν αλλάξαμε σπίτι, δύσκολο πράγμα να μαζεύεις τα πράγματα σου, να πακετάρεις τις αναμνήσεις σου, να στριμώξεις σε κούτες τις στιγμές που έζησες ως νιόπαντρη, το μωρό που έφερες στο σπίτι πρώτη φορά, τα βήματα που έκανε σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού εκείνου. Αλλά τα καταφέραμε. Βρήκαμε το σπίτι που θα τα μεταφέραμε και το ξαναστησαμε το σπιτικό μας . Λίγο βιαστικά βέβαια γιατί το δεύτερο μωράκι ήταν στο δρόμο.  Μεσολάβησαν και οι διακοπές, του καλοκαιριού!

Τελικά το καλοκαίρι αποδείχτηκε επεισοδιακό. Πολλές αλλαγές, σημαντικές και καταλυτικές. Άλλες καλές και άλλες κακές. Ένιωσα την απογοήτευση από ανθρώπους (φίλους) που αγαπούσα και εμπιστευομουν και δυστυχώς τους "έκλεισα" οριστικά έξω από την ζωή μου. Και αυτό με συγκλόνισε. Με έκανε μικρά κομμάτια. Την έχασα την ισορροπία μου πρέπει να πω πολλές φορές. Ώρες - ώρες νόμιζα ότι ήμουν σε κανένα από αυτά τα τρενάκια του λούνα παρκ που μια σε ανεβάζουν ψηλά και μια χαμηλά με απίστευτη ταχύτητα. Και αυτά τα δάκρυα...έτοιμα να πέσουν με την πρώτη ευκαιρία, απο χαρά η απο λύπη. Κάποια συναισθηματικά σκαμπανεβασματα τα απέδωσα στην εγκυμοσύνη (ίσως και να περνούσα μια μικρή κατάθλιψη).

Ώσπου ήρθε ο Οκτώβριος και μαζί του ένα 2 λατρεμένο μωρό. Και βρέθηκα 2η φορά να είμαι μια ευτυχισμένη χαζομαμα ενός 2ου αγοριού. Τρελά ερωτευμένη δηλώνω. Ναι,ναι. Αυτό που λένε ότι στο δεύτερο παιδί δεν είσαι ενθουσιασμένος όπως στο πρώτο... E! αυτό δεν ισχύει για μένα. Νιώθω λες και έγινα 1η φορά μαμά. Το οτι φτάνω στα ορια της σχιζοφρένειας με 2 μωρά στο σπίτι δεν θα το συζητήσω. Νομίζω οτι όλοι και ολες το γνωρίζετε το συναίσθημα. Μπορεί να εχω κάνει τις πιτζάμες μου μόνιμη ενδυμασία, να έχω ξεχάσει τι είναι το μεικ απ, το μαλλί να μην προλαβαίνω να το βάψω, να μουρμουράω συνεχώς (και να γκρινιάζω μέχρι βλακείας)...αλλά δηλώνω ευτυχισμένη.    

Ήρθε και ο Νοέμβριος, στολίσαμε το δέντρο μας, Δεκέμβριος και τα Χριστούγεννα είναι μια ανάσα μακριά. Δεν ξέρω αν θα παραμείνει στολισμένο μέχρι τις γιορτές. Ο 2 ετών γιος μου το ξεστολίζει λίγο - λίγο. Καμιά φορά το ρίχνει και κάτω. Ότι Χριστουγεννιατικο βάλαμε μεσα στο σπίτι είναι "...κο μου" εννοώντας ότι είναι δικό του. Τώρα που το σκέφτομαι όλα είναι δικά του. Είναι η αγαπημένη μας λέξη. Και το μωρό δικό του. Και εμείς, μπαμπάς και μαμά. Δικοί του. Πρόσφατα στην λέξη "Μαμά" κολλάει του "Μου". Μαμά μου!

:)

Α ναι! Άλλαξα και κάποια πράγματα στο blog! Ελπίζω προς το καλύτερο!!!

χχχ

You Might Also Like

0 comments

happy to read message from you

Subscribe