-->

Awakening

By Maria Paps - Πέμπτη, Μαρτίου 20, 2014

Σε ένα μήνα έχουμε Πάσχα! Η πρώτη μου σκέψη σήμερα. Ξύπνησα με τον γνωστό τρόπο… «χήκω μαμά, άντε.. μέσα έλα». Ο γιος μου. Το ξυπνητήρι μου. Πάω μέσα. Τραβάω τις κουρτίνες και ανοίγω τα παράθυρα. Χώνει το μουτράκι του μέσα στα μαξιλάρια του καναπέ. Τον τυφλώνει το φως του ήλιου. Πως τον έχω πεθυμήσει αυτόν τον ήλιο. Να τραβάς τις κουρτίνες και να στέκεσαι μπροστά στο παράθυρο και να σε ζεσταίνουν οι αχτίδες του.

Δύσκολη περίοδος οι τελευταίες 15 μέρες. Κοιτάω τον γιο μου. Πριν λίγα 24ωρα ήταν εξαντλημένος και έκαιγε από τον πυρετό. Δεν θέλω να θυμάμαι τα μάτια του. Κόκκινα και δακρυσμένα. Πονεμένα. Μας ταλαιπώρησε αυτή την φορά η ίωση. Δεν έχουμε περάσει και λίγες. «Έλα μαμά» ακούω. «Βάλε μου», εννοώντας τηλεόραση.

Έχουμε ιεροτελεστία ξέρετε το πρωί. Σε λίγο τον ακούω από την κουζίνα.. «μαμά ..γκάλα». Το φτιάχνω. Το μυαλό μου είναι στο άλλο μου μωρό. Αρρώστησε και αυτό. Είναι τόσο μικρούλης. Μόνο 5 μηνών. Θεέ μου κάνε να μην ανεβάσει πυρετό σκέφτομαι. Πάω στο σαλόνι, κάθομαι και τον παίρνω αγκαλιά. Βλέπουμε και οι δυο BabyTV. Τον αφήνω να πιει το γάλα του.
paint by Salvador Dali

Πάω ξανά στο παράθυρο. Στέκομαι και κοιτάω. Τα φυτά μου θέλουν φροντίδα και αυτά. Κίτρινη γύρη παντού στο μπαλκόνι. «Μπήκε η Άνοιξη επιτέλους??» σκέφτομαι. Θέλω να περάσει αυτή η εβδομάδα. Να γίνουμε καλά. Να αρχίσουμε τις βόλτες μας. Θέλω να μυρίσω καλοκαίρι. Γίνομαι ανυπόμονη. Νευριάζω. Όλα αυτά που σκέφτομαι είναι μακρινά. Εγώ τα έχω ανάγκη τώρα.
  

Ξεκινάω το μαγείρεμα. Ταχτοποιώ λίγο το σπίτι. Ήρθε και η γιαγιά μας. Ήρθε να αναλάβει την βάρδια της. Πρέπει να αρχίσω να ετοιμάζομαι. Ο γιος μου το καταλαβαίνει. «Όχι μαμά» και εκείνη την στιγμή νιώθω σαν να με χαστουκίζουν. Μου το λέει κάθε μέρα! Αγάπη μου του λέω πρέπει να πάει η μαμά στην δουλειά για να φέρει πράγματα στο σπίτι. «Όχι μαμά» «Εγώ πάω γιουλεια»… πρώτη φορά μου το είπε σήμερα! Του εξηγώ. Με βοηθάει να ντυθώ. Μου δίνει τα ρούχα που θα φορέσω. Ντύνομαι. Πάω μέσα στο σαλόνι που κάθεται. Αρχίζω να βάζω παπούτσια και παλτό. Κλαίει. Δεν θέλει να φύγω. Κλείνω την πόρτα. Κλαίει. Τον ακούω από την είσοδο. Ποτέ δεν θα είναι εύκολο... 

  • Share:

You Might Also Like

5 comments

  1. Καλημέρα, με συγκίνησες... Θυμήθηκα τότε που έπρεπε να αφήσω τον Παυλο στον παιδικό σταθμό για να παω στη δουλειά, το τι κλάμα έριχνε κάθε πρωί... και με ένα παράπονο με ρωτούσε "μαμά πότε θα γυρίσεις;"
    Οσο για τις ηλιόλουστες μέρες κοντοζυγώνουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ποτέ δεν θα είναι εύκολο... κάποια πράγματα αλλάζουν, αυτό πάντα θα μένει στο μυαλό έτσι... Ελπίζω το φθινόπωρο να είναι καλύτερο μαζί σας! Από το πάρτυ της Ελεάννας σου ήρθα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι ποτέ δε θα είναι εύκολο. Εμένα πρόσφατα μου είπε "μαμά, να πηγαίνει μόνο ο μπαμπάς στη δουλειά κι εσύ να κάθεσαι μαζί μας". Ψυχούλες μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα έρθουν κι άλλες ηλιόλουστες μέρες...Νομίζω πως αν δούλευα και για εμένα πάντα δύσκολο θα ήταν....Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πόσο δίκιο έχεις.. ποτέ δεν θα είναι εύκολο..
    εμένα μπορεί πλέον να ζητάει μόνη της να φύγουμε για το "κολείο" αλλά εμένα και πάλι με στεναχωρεί που πρέπει να την αφήνω...
    Από το πάρτυ της Ελεάννας ήρθα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

happy to read message from you