-->

Run Mary Run

By Maria Paps - Τετάρτη, Μαΐου 28, 2014



Αυτό το καλοκαίρι το περίμενα με τόση ανυπομονησία (και απελπισία!) Νομίζω ότι και παιδί που ήμουν ποτέ δεν επιθύμησα τόσο πολύ να έρθει το καλοκαίρι. Από τον Ιανουάριο και μετά άρχισα να μετράω αντίστροφα.



                                                                    
ΘΕΛΩ  να έρθει το καλοκαίρι!

Ο χειμώνας με  κούρασε. Μια μετακόμιση, ένα νέο μέλος στην οικογένεια μικροσκοπικό, ηχηρό και ζωηρό, ένα ήδη μικρό παιδάκι που επίσης θέλει την προσοχή μου, οι ατελείωτες και απανωτές ιώσεις, η επιστροφή στην δουλειά, το σπίτι…να πω και άλλα? Νομίζω ότι το συναίσθημα είναι γνωστό. Και τρέχω και προσπαθώ όλο και πιο πολύ να οργανωθώ, να προλάβω χρόνους.

 Και όσο εγώ προσπαθώ εγώ να οργανωθώ τόσο πιο ανοργάνωτα μοιάζουν όλα. Σας έχει συμβεί? Από την ώρα που θα σηκωθείς το πρωί - όχι απαραίτητα από το κρεβάτι σου, από τον καναπέ, την πολυθρόνα, την μοκέτα, την κουκέτα ή όπου κατέληξες να κοιμάσαι την διάρκεια της νύχτας – προσπαθείς να τα κάνεις όλα, να τα προλάβεις όλα, να κάνεις την μαμά, την νοικοκυρά, την γυναίκα, την εργαζόμενη, να τα κάνεις όλα τέλεια (αυτή η λέξη πρέπει να καταργηθεί από το λεξιλόγιο λέμε), όλοι να είναι ικανοποιημένοι. Και στο τέλος δεν έχεις κάνει τίποτα, δλδ πως γίνεται αυτό???

 Εχθές άκουσα τυχαία το τραγούδι «Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά…»  ξέρετε από την ταινία «Εργαζόμενη Γυναίκα» (εϊ κοπελιά λάθος ψάχνεις...όχι αυτή που έπαιζε η Μελανι Γκριφιθ και όλα είχαν happy end…για την άλλη λέω…την ελληνική βερσιόν!) που λες… ταυτίστηκα, εντάξει όχι σε όλα, αλλά περιγράφει κάτι που να μην ζεις/ζω/ζουμε??? Όχι. Αλλά να, είναι που κάποιες στιγμές νιώθεις ότι και εσύ θές να σε πάρει κάποιος από το χέρι και να σε καθησυχάσει ότι όλα θα πάνε καλά. Να σε παρηγορήσει ότι δικαίως νιώθεις έτσι όπως νιώθεις κάποιες φορές – δλδ έτοιμη να φορέσεις εκείνη την κατάλευκη camisole με τα λουριά strapped – και … όταν βλέπεις την φιγούρα σου στο καθρέπτη από τα ατελείωτα ξενύχτια και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου να μοιάζουν σαν χουλα χουπ και δεν την αναγνωρίζεις να σου πει ότι είσαι πιο όμορφη από την Χιονάτη (ασχολίαστο ε?).


Ίσως έπρεπε να σας προειδοποιήσω. Ότι αυτή είναι μια ανάρτηση παραληρήματος…Ίσως να φταίει που μια ακόμα φορά ίωση χτύπησε την πόρτα μας –γινόταν να φύγει χωρίς να μας αποχαιρετήσει για το καλοκαίρι?- και ξαφνικά η ταινία «Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις Ιώσεις» άρχισε να παίζει ΞΑΝΑ. Ότι αντοχή και υπομονή είχα βάλει στην άκρη για ώρα ανάγκης... εξαφανιστήκαν. Πόση οικονομία να κάνω πια? Ε? Blah...


xxxx


Υ.Γ. σε κανένα μήνα με βλέπω να παρακαλάω να έρθει ο χειμώνας... αχαχαχαχα!!!


  • Share:

You Might Also Like

2 comments

  1. αχ παραληρώ μαζί σου! πολύ δύσκολα τα πράγματα και δεν το είχα φανταστεί! κοιμίζω την μικρή στο κρεβάτι της, τον μικρο στην κουνια και εγώ σε ένα παλιο παπλωμα στο πατωμα, ειμαστε σε διαδικασία να μαθουν να κοιμουνται στο δωματιο τους, τελικα το πρωι κοιμομαστε ολοι μαζι στο πατωμα, αφου εχω κανει τα δρομολογια μεσα στην νυχτα! υπομονη, θα φεξει και για εμας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάχη μου για να μάθει ο μεγάλος να κοιμάται στο κρεβάτι του περάσαμε 3 μήνες επι τάπητος (στο πάτωμα κάτω λέμε - όπως και εσύ - με ένα μαξιλάρι παρηγοριά και αποκούμπι) το αποτέλεσμα? Να αγοράσουμε κουκέτα (ώστε τουλάχιστον να μην σκεβρώσουμε από την ξάπλα στο δάπεδο και να έχουμε και την δυνατότητα να είμαστε "μαζί" του. Επιπλέον βγάλαμε και το μωρό άρον άρον από μέσα το δωμάτιο μας ώστε να μην ζηλεύει πια και κοιμάται μαζί μας. Αυτό που κάνω δεν είναι ύπνος...κινέζικο μαρτύριο είναι...

      Διαγραφή

happy to read message from you