-->

The Powerful Word.

By Maria Paps - Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18, 2015



(Είναι ένα κείμενο που αρχικά ήταν γραμμένο στα αγγλικά. Η μετάφραση έχει γίνει από εμένα.)

Το παρακάτω είναι μια αφήγηση μαμάς που με έκανε πραγματικά να κλάψω. Να αναθεωρήσω κάποια δεδομένα. Άνοιξε την καρδιά σου και διάβασε.



* Αφήγηση μιας μαμάς

 Πριν λίγες εβδομάδες μια από της αγαπημένες μου φίλες «έχασε» την μόλις 21 μηνών κόρη της, έτσι ξαφνικά. Λόγω ότι η φίλη μου μένει στην άλλη πλευρά της χώρας ταξίδεψα μέχρι εκεί το περασμένο σαββατοκύριακο. Παραδέχομαι ότι ήμουν ένα ράκος σχετικά με το τι θα έλεγα σε εκείνη και τον άντρα της. Πως θα έβρισκα τις σωστές λέξεις που θα τους παρηγορούσαν? Να μην πω τις λάθος λέξεις? Ήθελα να τους πω τα σωστά λόγια και ως συγγραφέας οι λέξεις είναι για μένα  ένας από τους τρόπους που μπορώ και ξέρω να εκφραστώ.
Έχοντας η ίδια δυο υγιή παιδιά στο σπίτι, ένιωσα ότι δεν θα μπορούσα να νιώσω τον πόνο της οπότε πως στο καλό θα μπορούσα να την παρηγορήσω σε κάτι που δεν είχα την εμπειρία? «Οπλισμένη» λοιπόν με ένα σωρό από φράσεις της Βίβλου και άλλα πράγματα που είχα προβάρει να της πω, μπήκα στο σπίτι της και δεν θα μπορούσα ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια, να φανταστώ, τα λόγια που θα ανταλλάσαμε την ώρα που βρισκόμασταν. Μόνο που τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από εκείνη, προς εμένα.
Από εκείνη. Σε Μένα.  


Ακριβώς. Η φίλη, που σε αυτό το σημείο αποδείχτηκε να είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω, είπε κάτι την ώρα της μεγάλης θλίψης και του πόνου της που για πάντα θα έχει ένα μέρος στην καρδιά μου.  Ήταν μια φράση τόσο απλή,  πάραυτα με ακούμπησε βαθιά μέσα μου. Όπως μου περιέγραφε τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο της κόρης της προσπάθησε να μου εκφράσει τον αβάσταχτο πόνο όταν κρατούσε το παιδί της στο νοσοκομείο, τις ώρες, τα λεπτά, αφού αυτό είχε πεθάνει. Περιγράφοντας τον χρόνο αυτό ως το χειρότερο εφιάλτη της, μου είπε με δάκρυα στα μάτια «Είσαι μαμά, καταλαβαίνεις».
Είσαι μαμά, καταλαβαίνεις.
 Αυτή η φράση μου έκοψε την ανάσα και με έκανε να χάσω την όποια ψυχραιμία είχα καταφέρει να διατηρήσω ως τότε. Γιατί από αυτό το σημείο, με αυτή την φράση, ήμουν ικανή να καταλάβω το μέγεθος της θλίψης και του πόνου της. Σίγουρα ήμουν πολύ στεναχωρημένη για εκείνη και πιο πριν από αυτό γιατί ο θάνατος είναι κάτι πολύ στενάχωρο για όλους. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν είχα πλήρως καταλάβει το ρόλο μου ως φίλη της ή έστω ως μαμά.  Βλέπετε, όλη την ώρα κοιτούσα να πιαστώ σε όλα τα λάθος σημεία και μέρη και για να της  πω τα τέλεια λόγια και το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να κοιτάξω αυτό που μας ένωνε: την μητρότητα. Μπορεί να μην έχω νιώσει το πόνο του να χάνεις ένα παιδί αλλά έχω νιώσει την χαρά που και εκείνη είχε βιώσει ως μαμά κρατώντας αγκαλιά το παιδί της. Και να χάσεις αυτό? Δεν υπάρχουν λόγια.
Εκτός ίσως από το «Είμαι μαμά, καταλαβαίνω»
Ο χειρότερος εφιάλτης μιας μάνας είναι να χάσει το παιδί της ανεξάρτητα ποια ή τι είδος μαμάς είσαι.  Έχω διατήρηση αυτή την απλή σκέψη κατά νου όταν συγκρίνω τον εαυτό μου με άλλες μαμάδες. Σίγουρα όλες έχουμε διαφορετικούς τρόπους ως μητέρες και στον τρόπο που φροντίζουμε και μεγαλώνουμε την οικογένεια μας αλλά έχουμε ΕΝΑ σημείο κοινό: οι καρδίες μας είναι συνδεδεμένες κυριολεκτικά με τα παιδιά μας. Και αυτό μόνο κάνει το όλο θέμα με τον πόλεμο των μαμάδων μεταξύ τους, εντελώς γελοίο!   
Είσαι μαμά, καταλαβαίνεις.
Όταν ήμουν λοιπόν με την μαμά μου μαζί, στο σαλόνι αναμονής του ακτινολογικού για ακτινοβολίες λόγω ότι πρόσφατα διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους, το βλέμμα μου έπεσε σε μια νέα μητέρα ενός  μικρού αγοριού. Το αγοράκι ήταν περίπου 3 ετών. Φορούσε μια κάπα του Superman και μια μάσκα νοσοκομείου, καθόταν κουλουριασμένο στην αγκαλιά της μαμάς του. Του ψιθύρισε κάτι. Η καρδιά μου σταμάτησε. Πονούσα για αυτήν την μαμά.  Και τα δάκρυα  άρχισαν να κυλάνε από τα μάτια μου παρόλο που δεν την ήξερα καθόλου. Και ας καθόμουν στο καθιστικό μόλις 30 δευτερόλεπτα. Παρόλο που εγώ η ίδια περίμενα η δική μου μητέρα να κάνει ακτινοβολία για την δική της θεραπεία. Αυτό είναι τρελό σκέφτηκα. Δεν ξέρω καν αυτή την γυναίκα.  
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι είμαι μαμά.
Αργότερα έπαιρνα φαγητό από ένα takeout restaurant και εκεί μια από τις εργαζόμενες ήταν στο τηλέφωνο δίπλα στις τουαλέτες. Προσπαθούσε απελπισμένα να βρει κάποιον να κρατήσει το παιδί της καθώς θα τελείωνε την βάρδιά της αργά. Ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Ήταν αναστατωμένη. Η καρδιά μου έχασε άλλον ένα χτύπο. Και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα ξανά.
Καταλαβαίνω, είμαι μαμά!
Όταν επέστρεψα στο σπίτι της μαμάς μου, καταρρακωμένη από την απώλεια την φίλης μου η μητέρα μου προσπάθησε να με παρηγορήσει. Ρωτώντας με αν ήμουν καλά. Εμένα! Εκείνη έκανε ακτινοβολίες για τον καρκίνο και όμως εκείνη παρηγορούσε εμένα αντί εγώ να παρηγορώ εκείνη. Και τότε κατάλαβα γιατί ήταν τόσο ανήσυχη για το αν είμαι καλά.  
Καταλαβαίνει, είναι μαμά.
Και στην διαδρομή της επιστροφής στο αεροπλάνο ήταν μια μαμά που κρατούσε το νεογέννητο της αγκαλιά όρθια σχεδόν σε όλη την πτήση, 4,5 ώρες, γιατί μόλις καθόταν το μωρό της έκλαιγε. Έδειχνε εξαντλημένη και απογοητευμένη. Κοιτούσε συνεχώς το ρολόι της αλλά ταυτόχρονα φρόντιζε το μωρό της και το φιλούσε στο κεφαλάκι του.
Καταλαβαίνω, είμαι μαμά.
Βλέπετε, είναι ένα νήμα που μας ενώνει όλες. Υπερπροστατευτικές μάνες, λιγότερο προστατευτικές μάνες. Μάνες που θηλάζουν, μάνες που δεν θηλάζουν. Πλούσιες μάνες, φτωχές μάνες. Μάνες με άρρωστα παιδιά, μάνες με υγιή παιδιά. ΜάνεςΑυτή η αγάπη, η τρελή,  που κάνει την καρδιά μας να σταματάει, η αγάπη για τα παιδιά μας  είναι μέσα βαθιά στην κάθε μια από εμάς.
Και αυτό είναι επώδυνο καμία φορά. Για αυτό κάθε συγκινητική διαφήμιση μας κάνει να δακρύσουμε. Για αυτό δεν μπορούμε να δούμε Ειδήσεις.  Για αυτό όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και κλαίμε όταν αφήσουμε τα παιδιά μας την πρώτη τους μέρα στο σχολείο.  Για αυτό το λόγο οι αλλεργίες του φαγητού μας φαίνονται τρομακτικές. Για αυτό το λόγο οι καρδιές μας πονούν όταν ακούμε για αποβολές και προβλήματα γονιμότητας σε άλλες γυναίκες. Για αυτό μένουμε όρθιες όλο το βράδυ ανησυχώντας για τους εφήβους μας. Για αυτό όταν τα παιδιά μας αφήνουν την «οικογενειακή φωλιά τους» κλαίμε πάνω από τον καφέ μας.  Για αυτό ο θάνατος του παιδιού μιας άλλης μάνα είναι τόσο σπαρακτικό.
Για αυτό  πρέπει πάντα να παρέχουμε η μία στην άλλη υποστήριξη. Όχι μόνο σε εκείνες που  υποφέρουν λόγω της απώλειας ενός παιδιού τους αλλά και σε όλες εκείνες που περνάνε δύσκολα γενικά στην καθημερινότητά τους …και ακόμα σε εκείνες που έχουν από εκείνες τις πολύ άσχημες ημέρες. Αγκαλιάστε την. Και αν σας είναι δύσκολο να βρείτε τις κατάλληλες λέξεις…ίσως το μόνο που πρέπει να πείτε είναι « ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ, είμαι και εγώ μαμά»
Αλλά ίσως να το ξέρεις ήδη αυτό. Εξάλλου, είσαι μια μαμά.


*πηγή: popsugar.com






  • Share:

You Might Also Like

2 comments

  1. Πόσο σωστή και αληθινή είναι αυτή η φράση. Θα το θυμάμαι στις δύσκολες στιγμές και θα ξέρω ότι είναι το νήμα που ενώνει όλες τις μαμάδες του κόσμου.

    Σε φιλώ,
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καμιά φορά εμείς οι μαμάδες γινόμαστε πολύ σκληρές μεταξύ μας και δεν πρέπει Ελένη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

happy to read message from you