-->

Ο Άσσος και τα Μηδενικά.(The Unit that counts)

By Maria Paps - Τρίτη, Απριλίου 21, 2015

via pinterest
(English Version Follows)

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να είσαι μάνα, πατέρας, γονιός εν πάση περιπτώσει. Δεν αναφέρομαι στα γνωστά και συνηθισμένα, αϋπνία, έλλειψη προσωπικού χρόνου, και όλα εκείνα που στην τελική μας κάνουν και αισθανόμαστε την πολύτιμη παρουσία των παιδιών μας στο σπίτι που κάποτε μοιραζόμασταν εμείς και το έτερον ήμισυ και ξαφνικά αποκτήσαμε οικογένεια/παιδιά και χάσαμε την βόλεψή μας. Νόμιζα ότι αυτά ήταν τα θέματα τα «σοβαρά».

Γιατί δεν κοιμάται στο δωμάτιο του? Γιατί να θέλει να κοιμάται στο δικό μας κρεβάτι? Γιατί δεν με ακούει? Γιατί τρώει σοκολάτες Γιατί τσιρίζει? Γιατί περπατάει ξυπόλυτο? Γιατί χαζογελάει και εγώ ουρλιάζω? Γιατί χοροπηδάει στο κρεβάτι του? Γιατί πετάει τα παιχνίδια του κάτω? 



Ναι, όλα αυτά. Μέχρι που λίγους μήνες πριν άρχισα να τα βλέπω όλα αλλιώς. Ένα σοβαρό περιστατικό (αγαπημένου οικογενειακού προσώπου που δεν θέλω να πω την ιστορία του εδώ) έκανε αυτό που βλέπεις και διαβάζεις να συμβαίνει σε άλλους. Με ταρακούνησε. Άνοιξε τρύπα κάτω από τα πόδια μου. Μεγάλη. Αχανή. Και εκεί που ζούσα σαν ρομπότ με σταθερή ρουτίνα, γκρινιάρα και συχνά μίζερη για όλα εκείνα που η παλιοζωή μου πήρε/δεν φέρνει/με δυσκολεύει/γιατί όχι ΕΓΩ? ήρθε μια μέρα, μια εξέταση, μια βιοψία, μια διάγνωση και τα μηδένισε όλα.Και άρχισα να φοβάμαι. Έχετε διαβάσει κάτι που λέει « Είμαι μαμά, τα έχω κάνει όλα, και δεν φοβάμαι?» Ε λοιπόν, εγώ είμαι μαμά και φοβάμαι πια. Ντρέπομαι που είχα την απαίτηση από τα παιδιά μου να κάνουν όλα τα παραπάνω που απλά εμένα με «κουράζουν και με κάνουν να δυσανασχετώ». Μήπως τα έβλεπα όλα λάθος? Να είστε σίγουροι, γιατί εγώ είμαι. Φοβάμαι ότι η ζωή ενώ είναι τόσο εύθραυστη και μικρή (ναι μικρή είναι, τι νομίζεις, ότι θα ζήσεις αιώνες?) και εγώ την ευνούχιζα ακόμα παραπάνω, την πετσόκοβα κομματάκι - κομματάκι. Μαζί και των παιδιών μου.

Ήταν λοιπόν αυτό το διάστημα που τα μάτια μου ήταν συνεχώς βουρκωμένα. Έχετε προσπαθήσει να κρυφτείτε από ένα παιδί όταν είστε στεναχωρημένος και κλαμένος? Δεν μπορείτε. Θα του πείτε ένα σωρό δικαιολογίες π.χ πονάει το κεφαλάκι/δοντάκι/χεράκι/κοιλίτσα μου και τέτοιου είδους βλακείες. Το παιδί σας όμως ξέρει. Θα σε αγκαλιάσει και θα σου πει «μην στεναχωριέσαι μαμά μου, θα περάσει» και ξέρω ότι δεν αναφέρεται στον πονοκέφαλο που του πρόσφερα σαν δικαιολογία. Ναι, είναι το ίδιο παιδί που του φωνάζεις για όλα τα παραπάνω! Είναι η μόνη αγκαλιά που μπορεί να σε παρηγορήσει εκείνη την στιγμή, η μόνη τσιρίδα που μπορεί να κάνει να ξεχαστείς και το μόνο χαζό χαμογελάκι που θα ξεβουρκώσει λίγο τα μάτια σου, το μόνο πλάσμα που θέλεις να πάρεις αγκαλιά στο κρεββάτι σου. Και ας είναι μόλις 3,5 ετών.

Ξαφνικά σκέφτηκα την ζωή μου με ένα σωρό μηδενικά.
Και ο Άσσος από μπροστά που έδινε όλη την αξία στο σύνολο, έλειπε. 
Τι θα κάνεις λέω? Θα κυνηγάς μια ζωή τα μηδενικά? 

Η ΖΩΗ, δεν γίνεται να είναι παλιοζωή. Είναι δώρο. 

"Κλισέ" - "Ναι μωρέ το έχεις ξανακούσει"-  "Εντάξει..."? 

Περίμενε τότε μια διάγνωση να σου το δώσει να το καταλάβεις καλύτερα....

Δες το Αλλιώς...Εγώ το κάνω ήδη. Κάντο σωστά αυτή την φορά.

Γιατί δεν κοιμάται στο δωμάτιο του? (γιατί θέλει να σε νιώθει κοντά του)
Γιατί να θέλει να κοιμάται στο δικό μας κρεβάτι? (γιατί εκεί νιώθει ασφαλής)
Γιατι δεν με ακούει? (σε ακούει με τον τρόπο τον δικό του...εσύ το κάνεις??)
Γιατί τρώει σοκολάτες (γιατί τις έτρωγες και εσύ όταν ήσουν παιδί…το ξέχασες?)
Γιατί τσιρίζει? (γιατί είναι παιδί)
Γιατί περπατάει ξυπόλυτο? (γιατί νιώθει ελεύθερο, σκούπισε ακόμα μια φορά δεν θα πάθεις τίποτα...)
Γιατί χαζογελάει και εγώ ουρλιάζω? (γιατί σε αγαπάει και του φαίνεσαι αστεία)
Γιατί χοροπηδάει στο κρεβάτι του? (γιατί είναι ευτυχισμένο)
Γιατί πετάει τα παιχνίδια του κάτω? (γιατί ΟΛΑ για σένα πρέπει να έχουν νόημα σε αυτά που κάνει???)

Ας μην παίρνουμε την ζωή δεδομένη. Αυτή είναι. Μια. Μόνο.

Και μια μικρή συμβουλή. Ως γονείς έχουμε την ευθύνη να προσέχουμε τον εαυτό μας. Να μην ξεχνάμε τα ετήσια ιατρικά check - up μας. 

Σε ταρακούνησα? Το ελπίζω.

                              **************************************


Lately I’ve been thinking how hard is to be a parent. I’m not referring to the well known to every parent: lack of personal time, the sleepless nights, the unlimitless exhaustion and all the things that only remind us the precious presence of our children, that now we are parents, not living alone, free and careless. These were the things I thought that were important and serious:

Why he doesn’t sleep to his own bed?Why on earth he keeps eating chocolates?Why he wants to sleep to our bed?Why he won’t listening to me?Why he screams?Why he jumps up and down on his bed?Why he walks with bare foots (and socks are nowhere near to be found)??Why he smiles like a goof and I’m screaming to his face?And OMG why he throws his toys everywhere??Why? Why?

All that kept me busy and life went on… It wasn’t until a few months ago that my life and mind snapped. By the most tragic way. A health incident of one of my dearest members of my family (I don’t wish to share his story) shocked me for good. My feet were not touching earth anymore. I was drawn down to a big black hole. And here I am. Me. Mrs. little everyday Misery/Robot housewife/working/mom, that used to complaining and cursing for everything that damned life failed to share with me. All the stupid things which I thought were important. 

Well, a day came, along with a diagnose and a biopsy, and everything were shut down. Everything felt a big zero. Me, the mom, I wasn’t fearless after all. I was afraid. I felt ashamed for demanding from my two boys (on the verge of bullying) to do all the above that I listed because they made me feel tired and angry and bored. Yes. That’s why. And for that I was deeply ashamed! Was I missing something? Obviously! Was I wrong? Completely wrong? Yes, have not doubts. Life while being so fragile and little (You are not going to live forever, yes you.) was also being slaughtered by me every day, piece by piece along with children’s life. 

During the period of my family member sickness I was devastated and in tears most of the days.  Have you ever tried to hide from a child while being in that position? Well, you cant. You will try to say to him all the lousy excuses, for example, “mommy has toothache” or “my belly hurts” but the truth is you can’t hide from a child. Because your child knows, like you know when it comes to him. You Know. He knows. My older boy hold me in his arms and whispered to me “Don’t worry mom, everything will go ok”. He knows. The excuses I told him were so poor and fake. I look at him and I see the same child I scream to, daily, for all the above. It’s the only hug that can comfort me, the only scream that can make  me forget for a while my pain, the only goofy smile that can stop the tears in my eyes and the ONLY person I want to cuddle with in the bed. It’s my son, my 3, 5 years old son.

Suddenly I thought my life with plenty of zeros. The only unit that would give a meaning to that zero’s was the Ace. The absence of Ace made it a wholenothing. Zero’s have no value with no Ace. Have you ever thought of it? 

So, my self question was, 

“What are you going to do in your whole life” “Hunting zero’s”?

Life can’t be a damned life. It’s a gift.

I’ m sure you have heard it before. Maybe it sounds to you like a cliché.

You better wait then, until a diagnose appears and makes you understand the meaning of gift.

Do it right this time. I am doing it.

Why he doesn’t sleep to his own bed? (Because he wants to feel you close to him)

Why on earth he keeps eating chocolates?(Because you were eating them also…remember?)

Why he wants to sleep to our bed?(because he feels secure in there)

Why he won’t listening to me?(he is listening to you, in his own way…have you been listening to him?)

Why he screams?(because his a child!!)

Why he walks with bare foots (and socks are nowhere near to be found)?? (because he feels carefree...whip the floor one more time, it wont kill you..!)

Why he smiles like a goof and I’m screaming to his face?(because he loves you and you look funny to him!)

Why he jumps up and down on his bed? (Because he is happy!!)

And OMG why he throws his toys everywhere?? (why everything must have a reasonable meaning to you?!)

Let’s not take Life for granted. This is the one. The only life we will ever live.

A small reminder to all of us. The parents, I mean. Make sure that you don’t miss any of your annually medical check up.  You have the obligation to do it.

Did I manage to shake you a bit with that post? 

I really do hope so.










  • Share:

You Might Also Like

13 comments

  1. Όλες οι μανάδες περνάμε την κρίση των παραπάνω...κάποιες μέρες η φάση της κρίσης μπορεί να κρατήσει παραπάνω..κάποιες άλλες ίσως λιγότερο...σκοπός είναι κάποια στιγμή να φτάνουμε σε αυτές τις σκέψεις που μόλις παρέθεσες..γιατί αν δεν φτάνουμε τότε όντως υπάρχει πρόβλημα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Oι απαντησεις στις ερωτήσεις είναι τόσο μα τόσο αληθινες κορίτσι μου. Τα παιδια μας ειναι ετσι γιατι ειναι απλά παιδιά. Και αυτό ειναι το ωραίο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαρία ειλικρινά αυτό το κείμενο ήταν ότι μου χρειαζόταν τη δεδομένη στιγμή για να με ταρακουνήσει, σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαρία μου ναι, με ταρακούνισες! Και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό! Αυτά σκέφτομαι μερικές φορές κι εγώ όταν προηγούνται σκηνές απείρου κάλλους όταν ετοιμαζόμαστε για ύπνο, αλλά το θέμα είναι οτι το σκέφτομαι μετά, όταν η ησυχία μου επιτρέπει να σκεφτώ!
    Καλό ξημέρωμα, και εύχομαι περαστικά να είναι όσα συμβαίνουν στο κοντινό σου πρόσωπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Άγγιξες ευαίσθητη χορδή τώρα! καθημερινά σκέφτομαι μην πάθω κάτι εγω, ο μπαμπάς ή τα παιδιά! δεν θα μπορούσα να ζήσω αν πάθαινε κάποιος τους κάτι αλλα και πως θα ζούσαν αυτά αν πάθαινα κάτι εγω;; μεγάλο και αγχωτικό ΄θέμα άγγιξες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εξαιρετικό το κείμενό σου...Διάβαζα και ένιωθα παράλληλα ότι πρέπει να βρω κάποιον να με χαστουκίσει δυνατά για να σταματήσω να είμαι αγχώδης, γκρινιάρα, μίζερη κτλ....
    Ελπίζω όλοι μας να "ξυπνάμε" πριν συμβεί το "κακό" στην ζωή μας που θα μας κάνει να τα δούμε όλα αλλιώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κορίτσια ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Σκοπός μου ήταν να μας ταρακουνήσω γιατί εγώ προσωπικά είχα χάσει το νόημα σε κάποια πράγματα. Ίσως να συμβαίνει σε κάποιες από εσάς επίσης. Να προσέχετε τους εαυτούς σας. Να μην νευριάζετε με πράγματα που είναι ασήμαντα. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Γιατί η ζωή μπορεί να σε αναγκάσει και με άλλο τρόπο να κουλάρεις... φιλιά σε όλες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ακόμη και αν δε ρωτούσες, στο τέλος θα σου απαντούσα το ίδιο. Ναι. Με ταρακούνησες. Υπάρχουν φορές που ξεχνάω και εγώ όπως εσύ όπως όλοι μας το τι έχει σημασία και τι όχι και χρειάζομαι υπενθυμίσεις. Το δικό σου (πολύ δυνατό) κείμενο, ήταν μία από αυτές τις υπενθυμίσεις που χρειάζομαι συχνά-πυκνά. Σε ευχαριστώ! (και ας ακούγεται κοινότυπο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ...Και γρήγορα περαστικά στο αγαπημένο σου πρόσωπο εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πριν γίνω μαμά δεν με ένοιαζε τίποτα, από τη μέρα όμως που ήρθε η νεραιδενια μου στον κόσμο εγώ έχω γεμίσει φοβίες... όλες βέβαια είναι σε προσωπικό επίπεδο και δεν τις εκφράζω για κανένα λόγο στο παιδί... Εμείς κοιμόμαστε μαζί, έχουμε το σπίτι πάντα άνω κάτω... έχουμε λερωσει τοίχους και καναπέδες που δεν κρύβονται με τίποτα πια... η διακόσμηση μου έχει πάει βόλτα και για 3-4 χρόνια δεν νομίζω να μας ξανάρθει...έχουμε σπάσει ένα λαπτοπ και ένα κινητό όπως και το Coffee table..αλλά όλα αυτά ούτε που με απασχόλησαν... Οι φοβίες μου έχουν να κάνουν καθαρά με την ψυχολογία μου, μην πάθω κάτι εγώ η οικογένεια μου, μη γίνει το ένα μη συμβεί το άλλο..με έχει πιάσει τρόμος με την ιδέα του θανάτου.... σίγουρα σε όλους περνουν βέβαια από το μυαλό τέτοιες σκέψεις.. αλλά νομίζω εγώ τις έφτασα σε ψυχωτικο επίπεδο και το παλεύω να αλλάξω... σκεφτόμουν να πάω και σε ειδικό..

    Εύχομαι με όλη μουτην καρδιά να ξεπεράσει το πρόβλημα το πρόσωπου που λες και έχεις πίστη Μαρία μου, όλα θα πάνε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πόσο δίκιο έχεις...Πρέπει να αγαπάμε την καθημερινή ρουτίνα μας και κυρίως να αγαπάμε και να προσέχουμε τους εαυτούς μας. Γιατί πλέον είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά μας που μας έχουν ανάγκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις σε προηγούμενες αναρτήσεις έχω επισημάνει ότι ο χρόνος που εμείς θεωρούμε δεδομένο και μιζεριάζουμε και ρουτινιάζουμε για κάποιους άλλους είναι πραγματικά δώρο να μπορούν να άνουν πράγματα ακόμα και η ανάσα, απλά γιατί η επόμενη μέρα, μήνας, χρόνος δεν είναι δεδομένος. Σε ευχαριστώ για τον σχολιασμό!

      Διαγραφή

happy to read message from you