-->

Καρδιά με πατερίτσες.

By Maria Paps - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 16, 2015

via www.redbubble.com
Είπα να ξεκινήσω. Κάποια στιγμή πρέπει να πληκτρολογήσω κάτι σε αυτό το blog. Όχι όμως με ιδιαίτερη όρεξη. Να πω και την αλήθεια τους τελευταίους μήνες τώρα έχω αραιώσει το γράψιμο. Αν μου λείπει? Ναι. Αν μπορώ να γράψω λέξη? Όχι ιδιαίτερα… Η καρδιά μου έχει μείνει ακίνητη, έχει χάσει χτύπους, έχει μια μικρή κατάθλιψη. Σαν να λέμε έχει πάθει διάστρεμμα και την έχω με πατερίτσες.

Λίγο κάποια γεγονότα οικογενειακής φύσεως με περιπέτειες υγείας, λίγο το πώς έχει καταντήσει το σύμπαν όλο, οι άνθρωποι πιο απάνθρωποι από ποτέ, γονείς καταρρίπτουν το ρεκόρ των πιο αποκρουστικών και βίαιων πράξεων απέναντι στα παιδιά τους σε σημείο που κάνουν τον Χίτλερ να μοιάζει αστείος, να χαζεύω την τηλεόραση και να προσπαθώ να βρω πιο είναι λιγότερο φρικιαστικό να παρακολουθήσω γιατί όλα τα κανάλια δείχνουν κάτι παρόμοιο. Και αναρωτιέμαι. Θλίβομαι. Βουρκώνω. Δεν μπορεί ο νους μου να το συλλάβει ότι αυτός είναι ο «ονειρικός» κόσμος που φανταζόμουν ότι θα μεγαλώσω παιδιά.

Δεν θα αναφερθώ στα πολιτικά δρώμενα. Τι να αναφέρω δηλαδή? Τρενάκι τρόμου. Τα λέει όλα.  Ανάπαυλα σε όλα αυτά οι καλοκαιρινές διακοπές. Βάλσαμο στην ζωή μας. Το καλύτερό μας καλοκαίρι. Μακριά από τηλεοράσεις και internet. Πραγματικά ένιωσα μια πολύ μεγάλη ευτυχία εκείνες τις ημέρες. Μόνο και μόνο για να γυρίσω πίσω και να αντικρίσω σε πρώτο πλάνο παντού τον Σύριο άγγελο να κείτεται εκεί που τον ακούμπησαν τα κύματα. Είμαι πάλι στην αρχή. Ξανά  θλίβομαι. Βουρκώνω. Πιο πολύ γιατί επειδή κάθομαι στο καναπέ μου και τα βλέπω σαν ταινία. Άπραγη. Η φράση που άκουγα πιο παλιά "δυστυχώς έτσι είναι ο κόσμος" δεν με παρηγορεί (!) με εξοργίζει !!!

Το θέμα είναι ότι στην ζωή όσο μεγαλώνεις κάποια πράγματα δεν τα προσπερνάς ίσως με μια ελαφρότητα του τύπου «δεν  συμβαίνει σε εμένα -γίνονται σε άλλο σύμπαν του τύπου - όλα οκ» (αν και ποτέ δεν ήμουν αυτής της ιδεολογίας) και τα πράγματα ή οι καταστάσεις έχουν αρχίσει και σε διαπερνούν. Αφήνουν σημάδι, πόνο, κουσούρι, πες το όπως θες.  Η απόκτηση των παιδιών αλλάζει ακόμα πιο δραματικά την ψυχοσύνθεση σου. Τις αγωνίες σου. Την ταύτισή σου με εκείνο τον γονιό που του γλίστρησε μέσα στο σκοτάδι το παιδί, μόνο και μόνο για να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Ναι αυτό κάνουμε οι γονείς. Διασχίζουμε θάλασσες. Και αυτό δεν έχει εθνικότητα.

Αν για κάτι έχω ελπίδα είναι τα παιδιά που μεγαλώνουμε. Ο μόνος πλούτος. Η μόνη αξία.

Αυτά ήθελα να πω. Να τα ξέρεις. Θα επανέλθω όμως. Σίγουρα με πιο αισιόδοξη γραφή. Απλά ήθελα να πω και αυτά τα λίγο πιο σκοτεινά που υπάρχουν.

Εξάλλου αυτό το blog έχει ένα project το οποίο δεν αφήνω με τίποτα. 
Την ευτυχία. 








  • Share:

You Might Also Like

6 comments

  1. Μαρία μου έτσι ακριβώς αισθάνομαι και εγώ αυτό τον καιρό μετά την απόκτηση της μπέμπας μου.. Ολα με θλίβουν, με αφορούν χωρίς όμως να μπορώ να πράξω, έχω μείνει άφωνη καταλαβαίνοντας πόσο ρατσιστές είμαστε οι άνθρωποι σε κάθε πτυχή της ζωής, φοβόμαστε και πάρα πολύ, παραιτούμαστε άλλο τόσο.. ζούμε στιγμές πολύ καθοριστικές για το μέλλον της ανθρωπότητας και φοβάμαι να αντικρίσω αυτή την ανθρωπιά... η οποία χάθηκε στα μάτια μου μόλις είδα αυτό το αγόρι.. αυτοί είμαστε... γι αυτό και εγώ δεν γράφω τίποτε.. να γράψω τι? Ωραία όλα όσα καταπιανόμαστε αλλά μοιάζουν μάταια και ανούσια... Εξέφρασες όσα και η δική μου ψυχή νιώθει και σε ευχαριστώ γι αυτό.. συγνώμη για το μεγάλο σχόλιο.. καλό απόγευμα και η ελπίδα πάντα μα πάντα αφήνει ανοιχτό ένα παραθυράκι, λίγο φως....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. για αυτό το παραθυράκι ζω και παλεύω και αρνούμαι να το βάλω κάτω. :)

      Διαγραφή
  2. Μαρία μου εύχομαι να επιστρέψεις ξανά γεμάτη κέφι και αισιοδοξία. Μην αφήνεις τίποτα να σε καταβάλει ♡ η ζωή έχει και τα ωραία της. Εστίασε εκεί με τόλμη!!! Φιλάκια πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω όλοι λίγο πολύ το ίδιο έχουμε πάθει αλλά πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι! Για τα παιδιά μας, για τους συντρόφους μας, για την οικογένειά μας, για τους φίλους μας, για τους πρόσφυγες, για τον κόσμο όλο. Αλλιώς δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαράκι όλοι έτσι είμαστε. Αλλά προσωπικά ούτε αυτό με ικανοποιεί. Αφού είμαστε όλοι έτσι γιατί δεν κάνουμε κάτι επιτέλους;;
    Δεν έχω να σου πώ κάτι.. σε νιώθω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έτσι ακριβώς όπως τα λες! Ταυτίζομαι με όλες σου τις σκέψεις.
    Δε θα ξεχάσω καθόλου τη φωτογραφία του μικρού παιδιού στην ακρογιαλιά. Έχει στοιχειώσει τη σκέψη μου.
    Καλό φθινόπωρο Μαρία μου! Όσο για το blogging, ασχολήσου αβίαστα. Όποτε σου βγαίνει, αν σου βγαίνει. Και εμένα δε μου πολυβγαίνει να γράψω μετά από τόσο παρατεταμένη απουσία, αλλά πιστεύω θα βρούμε τους ρυθμούς μας σιγά σιγά. Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

happy to read message from you