Και Αν Πετάξω?

Δευτέρα, Μαρτίου 28, 2016

Δυο και κάτι μήνες τώρα (κοντεύει 6μηνο) κλωθωγυρνάει η σκέψη να γράψω ένα αποχαιρετιστήριο κατιτίς στο 2015 και ένα κατιτίς για να καλωσορίσω το 2016 (που σε λίγο θα το αποχαιρετίσουμε). Περίμενα λοιπόν να περάσουν τα γενέθλιά μου τα Χριστούγεννα, να φυσήξω τα κεράκια μου και σβήνοντας τα να  νιώσω σοφότερη (nope). Ύστερα ήρθε το νέο έτος ντυμένο στα καλά και γεμάτο υποσχέσεις και είπα ότι ίσως με τον νέο αέρα το 2016 θα μου έρθει η έμπνευση. Τελικά μου ήρθε μια ίωση που κατέληξα φαρδιά πλατιά στο χειρουργείο να κοιτάω το χαριτωμένο έντονο φως και τους εξίσου χαριτωμένους ανθρώπους ντυμένους στα πράσινα, από πάνω μου καθώς και ότι παραλίγο να δω τα ραδίκια ανάποδα, είπα δεν μπορεί… θα μου έρθει η έμπνευση!!!(nope)

Δεν ξέρω αν θέλω να κάνω απολογισμό/αποχαιρετισμό, συγκεκριμένα στο 2015 γιατί για μένα η τελευταία δεκαετία είναι ίσως εκείνη στην οποία θα ήθελα να κάνω ένα, ας πούμε, ξεσκόνισμα πριν την κλείσω ως ένα κύκλο της ζωή μου. Συναισθηματικές αποτυχίες, επαγγελματικά αδιέξοδα, άδοξα φινάλε σε φιλικές και συναισθηματικές σχέσεις. Κοιτώντας τα εγώ και διαβάζοντας εσύ φαίνονται ως αξεπέραστα γεγονότα στην ζωή. Και η αλήθεια είναι ότι κάποια από αυτά είναι. Δεν αλλάζει αυτό. End of story, MOVE ON!

Στην ζωή όμως πρέπει να μάθουμε να συνεχίζουμε με τα υλικά που μας δίνονται από αυτήν. Είτε είναι η αποτυχία, είτε είναι η επιτυχία.  Έτσι και εγώ. Οι αποτυχίες μου με βοήθησαν να χτίσω καλύτερα πράγματα, να ελπίσω σε ένα καλύτερο μέλλον  και να επιτρέψω πάλι στον εαυτό μου να ευτυχίσει πάλι ((εντάξει, έχω στιγμές αυτομαστιγωματος). Τι θέλω να πω με όλα αυτά.  Ακριβώς δεν ξέρω. Γελάς ε? θα σου εξηγήσω.

Το 2015 με άφησε λίγο σαν στυμμένη λεμονόκουπα, στεγνή από κουράγιο, υπομονή, ψυχραιμία, δύναμη και πολλές φορές στεγνή από δάκρυα. Παραιτήθηκα από το οτιδήποτε. Ευτυχώς η οικογένεια μου, τα παιδιά μου και ο άντρας μου μου έδιναν την δύναμη και το κίνητρο να σηκωθώ από το κρεββάτι και να αντιμετωπίσω τον κόσμο (αν και δεν ήμουν ότι καλύτερο για τον κόσμο!) . Δεν ήθελα να βλέπω τηλεόραση (εντάξει εννοείται παιδικές ταινίες και σειρές, φοβερή ψυχοθεραπεία), να γράψω ανάρτηση, να ακούσω τραγούδια, και πολλά άλλα… Δεν μπορούσα να αισθανθώ χαρά. Να αυτό είναι. Σφιγγόταν η καρδιά μου με κάθε θλιβερό νέο και κακή είδηση που έκανα μέρες να συνέλθω. Θεωρώ ότι η συσσώρευση γεγονότων που αντί να τα αντιμετωπίζεις (εγώ δηλαδή) τα σπρώχνεις σιγά-σιγά (κοιτώντας δεξιά- αριστερά μην σε βλέπει κανένας) κάτω από το χαλάκι ίσως τελικά δεν είναι και η καλύτερη ιδέα…. Βασικά μην το κάνετε ποτέ….Η σκόνη ακολουθεί. Εκτός και αν την ξετινάξεις μια και καλή.

Γενικότερα πάντοτε ήμουν υπέρ των αλλαγών ακόμα και αν πονούσαν. Αλλά τον τελευταίο χρόνο ξαναθυμήθηκα κάτι που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου (πριν 6 χρόνια για την ακρίβεια)  ότι δεν θα τον υποχρεώσω ποτέ να ξανακάνει. Εκπτώσεις. Κάθε είδους και σε κάθε τομέα. Διαπίστωσα ότι είχα αρχίσει πάλι…Θα πω το τετριμμένο αλλά πέρα ως πέρα αληθινό. Η ζωή περνάει. Και περνάει γρήγορα, το βλέπεις καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά σου. Μεγαλώνεις και εσύ ξέρεις…

Πρόσφατα συμμετείχα σε ένα σεμινάριο ( η coaching αν προτιμάς, θα γράψω για αυτό σε άλλη ανάρτηση) και εκείνο που μου έκανε κλικ διαβάζοντας την πρόσκληση ήταν το εξής:

Αν φοβάσαι ότι μια μέρα, θα φτάσεις 70 χρονών & δεν θα έχεις προλάβει να ΖΗΣΕΙΣ πραγματικά τη ζωή σου…

Βασικά είμαι 40 και κάτι…και μου υπολείπονται άλλα σχεδόν 30 χρονάκια…για τα οποία 40 και κάτι δεν κατάλαβα πως πέρασαν, δεν ξέρω πόσο σοφή έγινα, έμπειρη, ώριμη. Έγινα όμως σύζυγος και μαμά. Και είμαι ευγνώμων για τα τελευταία 6 χρόνια της ζωής μου, βασικά ήταν η σωτηρία μου. Κοιτώντας λοιπόν εκείνα τα 70 χρονάκια που τώρα μου φαίνονται μ α κ ρ ι ν ά, αποφάσισα ότι θέλω να αλλάξω (επιτέλους!!!). Μέσα μου κυρίως. Να ξεκουβαλήσω αυτά που δεν μπορώ να σέρνω αιωνίως μαζί μου και να θέσω στόχους. Σίγουρα η ζωή δεν είναι τέλεια, πάντα θα υπάρχουν άσχημα νέα στην τηλεόραση και όχι μόνο, αλλά δεν μπορώ να ζώ με το πώς εξελιχθεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου ή ο πόλεμος σε κάποια χώρα ή αν το φάρμακο για τον καρκίνο επιτέλους ανακαλυφθεί (ειδικά το τελευταίο είναι σκέψη μεγάλη). Να θέλω να χωθώ κάτω από τα σκεπάσματα και να μην βγάλω το κεφάλι μου από εκεί μέχρι ο κόσμος να  γίνει ένα χαρούμενο μέρος οπού όλοι είναι καλοί άνθρωποι και δεν υπάρχει πείνα, κακία και πόλεμοι και, και, και….και ναι πρέπει να πάρω απόφαση ότι σε αυτόν τον κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μου και να μην έχω ελπίδες ότι ο Άρης σύντομα θα γίνει κατοικήσιμος…. Εχμ…ναι.

Επειδή αυτή η ανάρτηση θα γίνει βιβλίο έτσι όπως πάω θα κλείσω με λίγα πράγματα που θέλω να σας πω, επισημάνω, πείτε όπως θέλετε, πάντως εγώ με αυτά θα πορευτώ.

Ζήστε, κυριολεκτικά (με νόημα και ουσία, οχι απλά να περνάνε οι μέρες)! Το μέλλον δεν μπορούμε να το προβλέψουμε, χαρτορίχτρες δεν είμαστε αλλά ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε!

Ανακουφιστείτε από το μη απαραίτητο βάρος που έχει καταντήσει δέσμια σιδερένια μπάλα στα πόδια σας και στην ψυχή σας. (είναι εκείνο που σε κάνει να ξυπνάς το βράδυ και να κοιτάς το ταβάνι μες στο σκοτάδι, και τρως τα νυχάκια σου και καμιά φορά να πρήζεσαι από το κλάμα)

Συγχωρήστε, όχι για να γίνετε καλός άνθρωπος, αλλά για να μπορέσετε να προχωρήσετε εσείς στην ζωή σας, ελεύθεροι.

Αντιμετωπίστε τους φόβους σας. Μπείτε σε εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, σκοτώστε εκείνη την γλοιώδη κατσαρίδα, φορέστε το μπικίνι φέτος (στα 70 περιμένουμε??), πείτε ότι γεννήσατε με καισαρική, ότι δεν μπορέσατε να θηλάσετε, κάντε 2ο παιδί και 3ο αν θέλετε (γουααου), φύγετε από τοξικές σχέσεις (καλό δεν θα δείτε ποτέ, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, μεταμφιεζονται για λίγο), μπείτε σε αεροπλάνο και επιτέλους κάντε sky diving!!!

Και κάτι τελευταίο, κάντε την ζωή σας όσο μπορείτε πιο απλή. Η απλοϊκότητα ήταν μια λέξη που αναδύθηκε για μένα πρόσφατα σε ένα τετ α τετ με τον εαυτό μου και συμφωνήσαμε (δώσαμε τα χέρια –τέλος ) ότι θα συνεργαστούμε για να κάνουμε την απλοϊκότητα τρόπο ζωής!

Πρόσφατα διάβασα το εξής συγκλονιστικό-δεν ξέρω αν το είπε κάποιος σπουδαίος αλλά από μόνο του είναι ΠΟΛΎ σπουδαίο:

Φοβάμαι, και αν πέσω?
Αχ, καλή, μου!
Και αν πετάξεις?

Merci για την υπομονή, το ενδιαφέρον και την αγάπη.  (γιου νόου χου!)

Είμαι σίγουρη ότι τα καλύτερα έρχονται. (και δεν θέλω αναφορές σε κουτσή χελώνα…)






You Might Also Like

8 comments

  1. Καταλαβαίνω απόλυτα την αίσθηση, απλά μπορώ να πω πως την έχω αφήσει πίσω μου για τα καλά. Αρκεί μόνο να σου πω ότι φέτος κάθε Κυριακή έπαιρνα τα βουνά και έμαθα σκι. Ναι σκι! Φυσικά και φοβόμουν μην πέσω, αλλά ήθελα τόσο να πετάξω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με έκανες πολύ χαρούμενη και μόνο που έμαθες σκι!!!και κυρίως που πέταξες κορίτσι!!!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Μαρία! Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο με άγγιξαν αυτά που έγραψες. Ίσως γιατί το 2015 για πολλούς και διαφορετικούς λόγους ήταν για αρκετούς από εμάς μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά, που μας έφερε αντιμέτωπους με όλα αυτά που αποφύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα χρόνια τώρα. Καλό ταξίδι λοιπόν στην διαδρομή που ξεκίνησες. Να ξέρεις πως έχεις αρκετούς συνοδοιπόρους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να μην μου περιγράψεις αρκεί που καταλάβες τι είναι αυτά νιώθω.Και για αυτό σε ευχαριστώ!Στο πέταγμα να δώσουμε ραντεβού ψηλά!!! :)

      Διαγραφή
  3. Ευτυχως δεν ειμαι μονη μου. Ενα κειμενο γεματο αληθειες Μαρια μου! Δυσκολο πολυ το 2015 για μενα και ακομα ειναι και η φετινη χρονια δυσκολη αλλα προσπαθω παρα πολυ να κανω αυτα που αναφερεις. Δεν ειναι καθολου ευκολο αλλα το χρωσταμε στα παιδια μας να ειμαστε καλα και να ζουμε τις στιγμες. Ο,τι θα ρθει θα αντιμετωπιστει στην ωρα του! Λιγη δυσκολια στο να συγχωρησω βρισκω αλλα λογικο δεν ειναι;
    Φιλιά
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Μαρίνα μου! Η συγχώρεση ειναι μεγάλο θέμα. Πέρασα πολλά για να φτασω στο σημειο να λέω "συγχωρώ και προχωράω παρακάτω". Δεν είναι ευκολο. Κυρίως γιατι πρωτα απο όλου πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου γιατι επιτρεψες να γίνει/γινουν αυτα σε σένα. Πρωτα απο όλα το χρωσταμε σε εμάς να ξέρεις.

      Διαγραφή
  4. Πόσο ταυτίστηκα δεν ξέρεις..
    Και θεωρώ πως οι γονείς έχετε τόσα παραπάνω κίνητρα για να σηκωθείτε όρθιοι μετά τα χτυπήματα! Σκέψου πόσο πιο δύσκολο είναι για τους υπόλοιπους που έχουμε μείνει πίσω και στα όνειρά μας αλλά και στην δημιουργία οικογένειας! Ωστόσο, όπως πολύ σωστά έγραψες:
    "Στην ζωή όμως πρέπει να μάθουμε να συνεχίζουμε με τα υλικά που μας δίνονται από αυτήν. Είτε είναι η αποτυχία, είτε είναι η επιτυχία. Έτσι και εγώ. Οι αποτυχίες μου με βοήθησαν να χτίσω καλύτερα πράγματα, να ελπίσω σε ένα καλύτερο μέλλον και να επιτρέψω πάλι στον εαυτό μου να ευτυχίσει πάλι".

    Αυτό κρατάω :)
    Καλή δύναμη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη μου Κατερίνα, το να εισαι γονιός το κάνει δυσκολοτερο. Κρυβεσαι συνεχως. Λές ψεμματα ότι όλα ειναι καλά και τα παιδιά το βλέπουν στα μάτια σου ότι δεν ειναι έτσι. Είσαι η κεντρομόλος δύναμη και δεν λειτουργείς σωστα. Οφείλεις στον εαυτό σου όμως να ζήσεις! Να ζήσεις μια ζωή όσο πιο πλήρης γίνεται. Με αποτυχίες-επιτυχίες, όλα, κάνε τα δύναμη και προχώρα. Μονο αυτο μπορώ να σου πω.

      Καλή δυναμη και σε σένα!

      Διαγραφή

happy to read message from you

Subscribe