Νέα αρχή.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2017

via google
Ηταν πέρσι τέτοια εποχή που είχα φτάσει σε εκεινο το εξωτικό μέρος «πάτος του βαρελιού» νομίζω λεγόταν. Προσπαθούσα να αναρρώσω απο ένα χειρουργείο που αθροιστικά με υπόλοιπα παρελκόμενα εβαλε την όλη ψυχολογία μου στα αζήτητα, μέσα στα νευρα, την ένταση, με λίγα λόγια, ειχα πάψει να λειτουργώ... Με είχα χάσει.

Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, όλα έμοιαζαν σαν νερό που γλύστραγαν μέσα απο τα δάχτυλά μου. Δεν ειχα την θέληση, την δύναμη, την αντοχή. Ένιωθα εκεινο το πνίξημο στο λαιμό και στο στήθος και δεν ηξερα πως να το διώξω. Ειχα χάσει την χαρά. Δεν μου εφταιγε κανένας και όλα μαζί μου εφταιγαν. Η καθημερινότητα, η δουλεια, οι υποχρεώσεις, με επνιγαν, δεν μπορούσα να τα ελεγξω...Μια απογνωση. Ναι, αυτο ηταν το συναισθημα. Απογνωση.

Ηθελα να κάνω πολλά αλλά ταυτοχρονα δεν ειχα την δυναμη και τη θέληση να κάνω οτιδήποτε. Δεν ξερω αν το έχεις νιωσει ποτέ αυτό (η μηπως ναι?). Ηταν επισημο πλέον. Ειχα πιάσει πάτο.

Φετος λοιπόν, δεν αναγνωρίζω σχεδόν τίποτα απο τα παραπάνω. Θεωρώ ότι τα έζησε ένας άλλος άνθρωπος. Σαν ενα κακό όνειρο, εκει που κοιμάσαι ξυπνάς πανικοβλητος και λές «εφιάλτης ήταν, περασε». Τωρα βέβαια αναρωτίεσαι αν κατέληξα να πάρω εκεινα τα ωραιότατα χάπια «χαράς» και τα βλέπω όλα ωραία και εμένα να τρέχω σε ένα πράσινο λιβάδι σε νιρβάνα. Οχι. Δεν ηταν αυτή η λύση. Δεν ήταν αυτο που μου έλειπε. Μου έλειπε η παρότρυνση, η αυτοπεποιηθηση, ο ενθουσιασμός, ο σκόπος...


Αυτη ήταν η αρχή μου. Μετα απο πρόσκληση φίλης δήλωσα να συμμετάσχω σε ενα workshop, one time session (πες το όπως θες) που εκει πάς, ανοιγεις ψυχή, καρδιά, μάτια (οταν εθελοτυφλείς πρέπει και αυτα να τα ανοιγεις, γιατι ωραιο το «στραβός ο γιαλός» αλλα ... τελικά στραβοπερπατουσα..) και βάζεις κάτω τον εαυτό σου και μπαίνεις σε μέρη που τους είχες κλεισει την πόρτα καταμουτρα, σε δυνατότητες που ειχες απλά τρεξει μακριά και κυρίως αρχίζεις πάλι να προσδοκείς και να ελπίζεις. Η ψυχή αρχίζει να κλωτσαέι την καρδιά και η καρδιά το μυαλό. Την πρώτη φορά που πήγα, θα το ομολογήσω, ήμουν σαν τρομαγμένος λαγός. Αγωνία για το ποιους θα συναντουσα εκει, ποια ήταν εκεινη η Νικόλ που έβλεπα στις φωτογραφίες ώς coacher και ποιες ολες οι υπόλοιπες συμμετέχουσες που θα πρέπει να πω τα σωψυχα μου. Θα πάω ειπα και ΘΑ δουμε. Προβληματισμένη, «κουμπωμένη» και έτοιμη να τα αμφισβητήσω όλα εμφανίστηκα.

Απο την στιγμή που συναντάς την Νικόλ νιώθεις ότι απεναντί σου έχεις το πιο οικείο προσωπο στο κόσμο. Την κάνεις φίλη σου, νιωθεις ότι μπορείς να την εμπιστευτείς. Σε ξεκλειδώνει με τον ωραιοτερο τρόπο. Μπορώ να γράψω άπειρα πράγματα για να εξηγήσω πόσο καταλυτική ήταν η απόφασή μου να συμμετάσχω τελικά. Πόσο τυχερή ειμαι που αποφάσισα έστω και τυχαια να μπω σε αυτόν τον κύκλο. Υπάρχει εκεινη η φορά στην ζωή ολων μας που όσο και αν προσπαθείς να πεις «μπορώ και μόνη μου να το παλέψω» υπάρχουν κάποιες φορές που δεν μπορείς. Χρειάζεσαι κάποιον να σου θυμίσει και κυρίως να σε βοηθήσεις να ανακαλύψεις εκείνο το υπερτέλειο (γιατι εισαι) πλάσμα που έχεις κρύψει κάτω απο τις άπειρες υποχρεώσεις, δικαιολογίες, τυψεις, ενοχές,  αναβολές και να το βοηθήσεις να λάμψει ξανά. Εμενα μου πήρε 5 ώρες στο Polestar για να καταλάβω αυτο που μόλις έγραψα.

Μετα απο 2 μήνες ανακάλυψα πολλά περισσότερα με την συμμετοχή μου και στο Inspired For Life. Νομιζω ο τίτλος τα λέει όλα. Εμπνευση για ζωή. Χτίζεις κομματάκι κομματάκι τον εαυτό σου. Μαθαίνεις να ζείς ξανά. Βάζεις στόχους που μήνες πριν θα βαριόσουν και μόνο να τους σκεφτείς. Θέληση. Αυτη η λέξη σημαίνει τόσα πολλά για μένα. Βρήκα την θέληση. Να δημιουργήσω, να ονειρευτώ, να φτιάξω, να αναπνεύσω, να βγω έξω απο το καλούπι που είχα τοποθετήσει τον εαυτό μου.

Οταν η Νικόλ μου ζήτησε να γράψω λίγα λόγια για την εμπειρία μου στο IFL για να εμπνευσθούν και άλλες γυναίκες και να το βάλει στο site του IFL της έγραψα τα παρακάτω και εννοούσα κάθε λέξη.

«Ξεκίνησα το IFL για να επανεκκινήσω τη ζωή μου, να μάθω να ζω ξανά.

 Εμπιστεύθηκα λοιπόν τη Nichole, με όλες μου τις ανασφάλειες και αδυναμίες, τα κόμπλεξ μου, την μιζέρια μου.
 Ήταν το πιο υπέροχο πράγμα που έκανα ποτέ για τον εαυτό μου. Σου δείχνει με ένα μοναδικό τρόπο ότι η ζωή 
όσα και μονοπάτια και αν έχει, εσύ θα ακολουθήσεις εκείνο για το οποίο είναι φτιαγμένο για σένα.
 Και θα την ευχαριστώ πάντοτε για αυτό….»

Και η αλήθεια ειναι αυτή. Θα την ευχαριστώ πάντοτε γιαυτό. Δεν θελω να σου αναλύσω άλλο, κάτι το οποίο ουσιαστικά δεν περιγραφεται. Πρεπει να το βιώσεις εσυ. Αρκει να το θές!

(**Σε ευχαριστώ και απο εδώ!**)


This is  NOT a sponsored post.


You Might Also Like

5 comments

  1. Πολύ χαίρομαι με την απόφασή σου αυτή γιατί φαίνεται -ακόμη και από τον τρόπο γραφής σου- το πόσο πιο ανάλαφρη νιώθεις! Εύχομαι τα καλύτερα από εδώ και πέρα και περιμένω να σε ''βλέπω'' να γράφεις περισσότερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπράβο βρε κορίτσι! Πολύ χαίρομαι για σένα που πήρες τα πάνω σου! Φαίνεται ο ενθουσιασμός σου κι η ανεβασμένη σου διάθεση από το κείμενο σου! Σου εύχομαι να παραμείνεις έτσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι πολύ ευχάριστο κι αισιόδοξο να διαβάζεις έναν άνθρωπο ο οποίος παραδέχεται ότι έπιασε πάτο και σήμερα είναι όρθιος και καλά! Μπράβο σου!!! Θέλει δύναμη και θέληση και χαίρομαι που τα βρήκες και τα δύο και αισθάνεσαι σήμερα καλά και έτοιμη για όλα. Καλή αρχή! Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπραβο κοριτσι μου! Ενα μεγαλο μπραβο που πηρες την αποφαση να κανεις το μεγαλο βημα της αλλαγης! Keep going girl!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγώ σε ευχαριστώ Μαρία μου! Σε ευχαριστώ γιατί πήρες αυτό που με αγάπη προσφέρω και το έκανες δικό σου, του έδωσες νέα υπόσταση και σε ευχαριστώ που μου θυμίζεις με τον πιο γλυκό τρόπο το λόγο για τον οποίο έχω επιλέξει να κάνω όσα κάνω! Much love lady <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή

happy to read message from you

Subscribe